خالق آهنگ «چقدرجنگل خوسی» از تجربه های موسیقی اش می گوید

خالق آهنگ «چقدرجنگل خوسی» از تجربه های موسیقی اش می گوید

پایگاه اطلاع رسانی هنر گیل : «حسن عشقی» متولد ۱۳۲۷ در محله ساغریسازان رشت، یکی از نوازندگان چیره‌دست و برجسته گیلانی است که موسیقی را از دوران کودکی به‌صورت تجربی فرا گرفته است. ساخت یک تنبک دستی سرآغازی برای یادگیری وی در زمینه هنر موسیقی بود تا اینکه با دریافت اولین حقوقش در سال ۱۳۵۲در دوران خدمت سربازی، نخستین‌ساز زندگی‌اش‌(سنتور) را خرید و به‌صورت حرفه‌ای آن را دنبال کرد. عشقی چند سالی است که علاوه بر تدریس به‌صورت جدی به کار ترانه‌سرایی نیز مشغول است و تاکنون ترانه‌هایی را برای پسرش «آرش عشقی‌»که از هنرمندان جوان گیلان است، سروده است. از سوی دیگر وی برنده ۲ دوره مسابقه گرافیک صدا و سیما در سطح کشور شده و مُهر زرین این بخش از مسابقات را دریافت کرده است. عشقی همچنین برنده ۳ دوره مسابقات عکاسی سینمای جوان شده و کلیپ «باز باران» وی در زمینه موسیقی موفق به کسب رتبه سوم و لوح تقدیر شده است. گفت‌وگوی کوتاهی با این هنرمند مطرح گیلانی در زمینه فعالیت‌هایش در موسیقی انجام داده‌ایم.

رادیو؛ نوستالژی نسل قدیم
عشقی درباره آغاز فعالیت‌های هنری‌اش در حوزه موسیقی ضمن تشریح دلبستگی‌های خود به هنر و ابزار نوازندگی در دوران کودکی گفت: در ۱۲ سالگی به دلیل علاقه شدیدی که به موسیقی داشتم، یک‌ تنبک دستی ساختم و با همان تنبک ریتم‌ها را تمرین می‌کردم.
وی با تأکید بر ذاتی بودن بخش عمده‌ای از هنر، به علاقه و احساس درونی‌اش به موسیقی اشاره کرد و گفت: در آن زمان مثل حالا کنسرت برگزار نمی‌شد و بیشترین رابطه مردم با موسیقی از طریق رادیو بود. بالطبع من هم از طریق رادیو آهنگ‌های آن دوران را می‌شنیدم و موسیقی را دنبال می‌کردم.
وی افزود: در آن زمان مثل امروز شما نمی‌توانستید به‌راحتی به‌ساز مورد علاقه‌تان دسترسی پیدا کنید. فارغ از محدودیت‌هایی که وجود داشت، خانواده‌ها نیز با ‌ داشتن چند فرزند از توان مالی لازم برای خریداری سازهای موسیقی برخوردار نبودند، بنابراین هر کسی که عاشق موسیقی بود باید خود نیاز‌های موسیقیایی خود را در این زمینه برطرف می‌کرد.
عشقی در ادامه صحبت‌هایش از علاقه‌ به نقاشی سخن گفت و ادامه داد: من در دوران نوجوانی ضمن فعالیت در زمینه موسیقی، به نقاشی هم علاقه‌مند بودم و آن را هم دنبال می‌کردم اما این موسیقی بود که نیاز به ابزار ویژه داشت. سال‌ها بعد در دوران خدمت سربازی موفق شدم با اولین حقوقی که دریافت کردم اولین‌ساز مورد علاقه‌ام یعنی سنتور را خریداری کنم. وقتی در پادگان متوجه شدند که من یک‌ ساز خریده‌ام، از من خواستند که هفته‌ای یک‌بار برای آنها بنوازم.
عشقی در ادامه یادآوری کرد: موسیقی یک هنر ذاتی و یک نوع ویژگی خاص است‌ که در بعضی از افراد نهادینه شده است. زمانی که من دست به‌ساز بردم متوجه شدم که به‌طور ناخودآگاه قدرت نواختن در من وجود دارد.
وی ادامه داد: بعد از خدمت سربازی جذب صدا و سیما شدم که در آن موقع به آن رادیو و تلویزیون می‌گفتند. من در کارگاه موسیقی سازمان فعالیت می‌کردم که امروزه از آن به‌عنوان کارگاه هنر سروش یاد می‌شود و در فاصله میدان فرهنگ و پل عراق رشت قرار دارد.

عشقی‌ در ادامه به ساخت اولین آهنگ برای میرزا کوچک‌خان جنگلی اشاره کرد و گفت: در آن زمان ما در صدا و سیما گروهی را با عنوان «عشاق» تشکیل دادیم و اولین آهنگ مطرح آن زمان «چقد جنگلا خوسی‌»را برای میرزا کوچک‌خان ساختیم.

کمرنگ بودن آموزش آکادمیک
عشقی با اشاره به معدود بودن نوازندگان استان و کمرنگ بودن آموزش آکادمیک موسیقی در آن دوران، اظهار کرد: من سال ۵۳ به استخدام رادیو و تلویزیون درآمدم.
اما سنتور را به‌صورت تجربی یاد گرفته بودم و در گروه «عشاق» سنتور می‌نواختم. به‌ندرت کسی در آن زمان موسیقی را از روی نت می‌زد تا اینکه مسئول کارگاه موسیقی رادیو و تلویزیون که خودش دانش‌آموخته موسیقی در وین بود، به من نت‌خوانی از روی پیانو را یاد داد.
وی افزود: من بعد از آموزش نت‌خوانی، تدریس از روی نت را شروع کردم و به‌جرأت می‌توانم بگویم که من جزو دو یا سه نفری بودم که در آن دوران از طریق نت آموزش سنتور را شروع کردم. در حال حاضر هم اکثر هنرجویان من جزو استادان برتر موسیقی شدند و در سطح استان و کشور در حال آموزش و تدریس این هنر هستند.
عشقی در ادامه صحبت‌هایش به منحل شدن کارگاه‌های موسیقی اشاره کرد و گفت: بعد از تعطیل‌شدن کارگاه‌های موسیقی من در بخش گرافیک سازمان مشغول فعالیت شدم و در همان قسمت نیز بازنشسته شدم.

ترانه‌سرایی با داستان
عشقی درباره توانمندی‌هایش در حوزه ترانه‌سرایی گفت: رشته تحصیلی من ادبیات بود و من هر از گاهی برای دوستان آهنگسازم شعر می‌گفتم. همان موقع بود که احساس کردم با توجه به اینکه به موسیقی اشراف دارم می‌توانم در این حوزه نیز با آهنگسازان همکاری کنم.
وی افزود: فعالیت رسمی و حرفه‌ای من در ترانه‌سرایی با پسرم آرش کلید خورد.

با هم روی آهنگ‌هایی را که آرش می‌ساخت فکر می‌کردیم. آرش ملودی را به‌صورت زمزمه به من می‌گفت و من با توجه به ملودی و داستان آهنگ، ترانه آن را می‌سرودم. در واقع موسیقی‌ای که پسرم آرش دنبال می‌کند یک نوع موسیقی قصه‌محور است و بیشتر سعی می‌کند یک داستان را در آهنگ‌هایش دنبال کند.
حتی کنسرت‌هایی را هم که برگزار می‌کند بیشتر در سبک «اُپرت» یا همان موسیقی – نمایش هستند. موسیقی آرش از نظر بافت موسیقایی ممکن است تلفیقی از موسیقی پاپ و سنتی به نظر برسد، اما در واقع نوع ملودی وی بیشتر اصیل ایرانی است. بنابراین من همواره سعی کرده‌ام از واژگان و ادبیاتی استفاده کنم که با ماهیت ادبیات ایرانی تناسب و همخوانی داشته باشد.

زهرا حقیقی- همشهری

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *